IJdel

Ik wil het met u hebben over ijdelheid. De gesublimeerde manifestatie van het ego. Wat vroeger persoonlijkheid heette, maar dit terzijde. IJdelheid is een interessant fenomeen. Omdat het als “killing” voor je omgeving wordt beschouwd, mensen vinden ijdele mensen vaak vermoeiend.

Maar, ijdelheid is naar mijn smaak de motor van vooruitgang. IJdele mensen willen een punt zetten in het leven. Een dikkere punt dan anderen. Daarom beginnen ze hachelijke avonturen. Zoals zeiltochten rond de wereld, het beklimmen van hoge bergen of het starten van een onderneming. Wat allemaal op hetzelfde neerkomt, u begrijpt.
Zelf ben ik - hoewel kaal en brildragend - ontzettend ijdel. En het gekke is: het merendeel van mijn klanten is dat ook. Zelfs mijn vrienden zijn hartstikke ijdel. Ik kan het daarom heel goed verdragen.

En zie ijdelheid als levenskracht. IJdele mensen vind ik interessant, ze hebben drive, meestal een goed verhaal en ze zijn geobsedeerd door een IDEE.

Omgekeerd heb ik weinig met gewone mensen. Die het allemaal niks uit maakt. Die zeggen: het zal mijn tijd wel duren. Die zeggen: als je thuis maar gelukkig bent. Die zeggen: ach, wat maakt het uit. Die zich kwijt kunnen in een hobby. Bah. Het maakt namelijk allemaal WEL UIT, vind ik. Je moet je kwaad maken, vind ik. Ik hou van ruzie die ergens om gaat. Ik hou van passie en drift. Van mensen die iets willen en daarvoor vechten.

Het leuke van de huidige economische malaise is dat de knokkers komen bovendrijven. De mooiweer voetballers haken af. Echte ondernemers staan op.

Ik vind daarom deze recessie heerlijk. Het is dat ik al een bedrijf heb, anders zou ik NU beginnen. Het is tijd voor ijdelheid.

Deze column verscheen eerder in “De schrijver en de kijker" (2003)". Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website