Pitch

De intentie van een pitch is dat je de waarheid zoekt, vindt, en zegt. Hier lijkt niet iedere opdrachtgever op uit. Klikken heeft hoge prioriteit en met goeie tafelmanieren kom je een heel eind. De waarheid is zelden geliefd, al vraagt men er openlijk om. "Zeg ons heus wat jullie vinden, spaar ons vooral niet, we zoeken juist het vakmatig debat, het beste concept wint de wedstrijd...", etc. Die nadrukkelijkheid voedt het ongeloof. Je wilt de klant. Maar de drang om de dingen bij hun ware woord te noemen is zo verankerd in de ziel van het beestje, dat zelfs de fraaiste formulering de kale diagnose niet verhult. Dus ik zeg: u bent nogal lichtzinnig met het waardenstelsel van uw merk omgesprongen. Wat uit mijn mond klinkt als: u moet eigenlijk opgesloten worden.

Bijkomend aspect is toon en stijl. Zo blijk ik vooral duidelijk over te komen, wat gek genoeg dikwijls een gemis aan "enthousiasme" als respons genereert. Gelukkig zijn er ook prospects met een gezonde dosis zelfinzicht. Vaak mannen en vrouwen die zelf ondernemen. Die winst en verlies incalculeren. En het ego ondergeschikt maken aan het grote doel. Dan is het ritueel heftig, maar gaat het om de zaak. Bij commissies, steungroepen, adviesraden, schaduworganen en meekijkdiensten valt onze waarheidsvinding niet altijd in het pulletje. Er moet iets te verliezen zijn om de winst te onderkennen, denk ik wel eens.

En hoe groter de mens in de adverteerder, des te meer kans op eerlijk spel. Als je dan een pitch verliest, het zij zo. De ander was beter/intelligenter/creatiever dan wij. Voel ik andere motieven (onze steungroep vond jullie art director arrogant), dan moet er thuis een flesje Smirnoff koud staan.

Krijg je als bureau de klanten die je verdient? Ja. Andersom ook.

Deze column verscheen eerder in “Eug Sans Gène" (2000). Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website.