Leuk talent

Leuk werkt net zo vaak wel als niet. Al beweren belanghebbenden vaak anders. "Foutje bedankt" was erg leuk, maar van het merk Reaal weinig meer vernomen. Leuk kan een communicatieturbo zijn als het geplugd is in het merk. Mora destijds, Cup-A-Soup nu. Dan: elke creatief wil graag leuk bedenken en maken, maar lang niet iedereen is daartoe capabel. Niemand zo tragisch in dit vak als degene die van zichzelf denkt dat hij of zij leuk kan maken. Bart Kuiper kon het echt. Op afroep zelfs. Ik kan het zelden. Terwijl ik notabene een veel leukere man ben. Dat is namelijk ook iets. Is er een relatie tussen een geestig mens en een leuk idee? Eerst dacht ik van wel, inmiddels weet ik dat dit niet zo is. Met mij kun je bijv. onbedaarlijk lachen, vraag dat maar rond. Terwijl mijn werk soms leuk, maar vaker niet grappig is. Gewone meneren (ik noemde Bart al, ik ken er meer) komen in hun werk geestiger uit de hoek. Bart Kuiper is de eerste die dit beaamt. Hij vond zichzelf vergeleken met mij maar een normaal burgermens, bekende hij ooit. De vraag is dus: wiens leuk is het?

Het is talent. De beste reclamebedenkers kennen daar hun grenzen van. Ze begrijpen hoe ze een communicatieprobleem moeten oplossen. Dat staat op één. En als het past, doen ze dat op een lollige manier. Maar om leuk als enige reclamewaarheid te debiteren, omdat de boodschap beter zou beklijven met een grap, dat is een kermis-waarheid. Zie voorbeelden van, niet ostentatief leuke, maar knappe en effectieve reclame. Bertolli, Aegon, Ford, Ben, Andrelon, D-reizen, Marlboro, Drum, Calvin Klein, Gillette, Palm, Volkskrant, Spa, Alex.

Geen lachebekjes, wel beklijvers in mijn leven.

Deze column verscheen eerder in “Eug Sans Gène" (2000). Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website.