Koning Ben

Het enige dat nooit verveelt is kwaliteit. Voel ik. Andere bekoringen zijn dikwijls vluchtig, sterk leeftijdsgebonden of hebben een soortelijk gewicht waar je, achteraf, niet blij mee bent.

Hier praat even de copywriter die veel gezien heeft in dit vak. Ook van zichzelf. Alleen kwaliteit blijft over. Knap bedacht, mooi gemaakt, liefdevol uitgevoerd: dat alles kan rekenen op mijn bewondering. Wat ook een kwaliteit is hoorde ik laatst, het vermogen tot bewonderen. Mooi? Ja. Daarom betitel ik hier Ben tot het merk van het jaar 2000. (Bestaat al? Niks mee te maken.) Niet eerder in "mijn historie", is een merk zo krachtig opgeladen. En met zoveel succes verzilverd, want Ben is absoluut de baas onder jonge mensen. Die bellen en wappen ongeremd, tot mijn ergernis. Maar dat doet aan de communicatie-prestatie weinig af. Ik bedoel: ik vind André Rieu een monster, maar 3 miljoen platen erg veel. Ik laat u even mijn dubbele reclamehart zien. Wat Ben zo geweldig doet is waar we met z'n allen al zo'n 20 jaar over ouwehoeren op Philips-congressen. Maar waar altijd wel iets tussenkomt.

Geïntegreerd communicatiebeleid heet dat. Zonder enig verval tussen de TV-en Abricampagne, de site, de retail, de inhakertjes en de sponsorbordjes. Tot en met de visitekaartjes van de Ben-directie aan toe. Daar kreeg ik er onlangs een van. Ik Ben Henny stond er op de voorzijde en ik moest lachen van plezier. De Ben-beweging (dat mag nu gezegd) is een eerbetoon aan ons vak. En bewijst dat grote ideeën niet uit megalomane panden komen waar enge Heao'ers "het proces" aan de gang houden met kortsluiten, insteken, terugkoppelen en draagvlakken. Maar uit twee schrandere koppen in een ouwe kerk. They "stick to it".

Dit motiveert me harder dan dat vreselijke geld.

Heeft u dat ook?

Deze column verscheen eerder in “Eug Sans Gène" (2000). Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website.