FC Barcelona

Barcelona-Osasuna was kwa voetbal niet veel beter dan PEC-NEC. Toch hadden mijn vriend en ik een piekbelevenis waar menig merk, dat community-feel beoogt nog wat van kan leren. (De Unoxjes van deze wereld.) De Barca-commune is gebaseerd op historie. Die wordt voortdurend bewaterd, zodat er een collectief ritueel ontstaat. De merkbeleving is dus een optelsom van eerdere ervaringen. Die mythologiseren de genotsbeleving op het actuele moment. Er ontstaat een duizendkoppige ziel in eigenlijk een groot lichaam. Het merk dus. Men praat over Kubala, Juan Carlos, Asensi, Neeskens en Cruyff, alsof ze nog steeds meespelen. Dat Kluivert daar wat mager bij afsteekt irriteert, maar bederft de bevrediging helemaal niet. Hun merk is de organiserende factor in het leven. De rest is bijzaak.

Je ontdekt daar hoe treurig de kunstmatige vrolijkheid hier is. Die "marketingwise" wordt geschapen. Speakers die het over "Ons Aller Ajax" hebben, plastic mongolen van 6 meter hoog die, volgepompt met hete lucht, opgetogen staan te wiebelen. Hospitality-boerinnen die je elke drie meter met houten glimlach welkom heten. En dan die gruwelijke arena's voor het zogenaamde wij-gevoel.

Niks van deze bedachte ongein in Camp Nou.

Oude baasjes bij de koffiecounter. Dikke mevrouwen bij de souvenirsstand. Geen Philips-Lounge of Mitsubishi-Viproom. Normale toiletten die goed naar pis ruiken. En ook niet die schijnheilige hapjes-en-drankjes-cultuur, met canapeetjes van krabzalf. Wel kokende disputen bij de garderobe. Over hoe goed het was of weer gaat worden.
Echte gevoelens zijn niet te bedenken door brandmanagers bij Unilever of Philips of Ajax. Ze ontstaan in de harten van echte mensen.
De rest is virtueel geschal, gebakken dotcomlucht.
Overigens maakte onze vriend Sergi Barjuan een magistraal doelpunt vanaf de middenlijn.

Ik had 'm zelf precies zo geschoten.

Deze column verscheen eerder in “Eug Sans Gène" (2000). Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website.