Oprecht

Wiens brood men eet diens woord men spreekt. Dat gegeven maakt reclame een nogal vermoeiend vak. Een vak met veel stress. De stress van steeds opnieuw iets te moeten verzinnen wat nieuw is, wat uniek is. En ... wat bij de klant zijn bedoelingen past. Dat laatste is nog niet zo gemakkelijk. Niemand kan immers op zijn eigen kruin kijken. En weinig klanten weten precies wat goed voor ze is. En, wat niet.

Je bent als reclamemaker dus bedenker en tegelijk ook adviseur, therapeut, dienstverlener en praatpaal. Je leeft van het geld van de klant dus moet je hem met égards bejegenen. Terwijl je toch moet zeggen wat je werkelijk vindt. Klanten vragen om die vakmatige oprechtheid. En toch stellen ze de waarheid niet altijd op prijs. Het is dit soort evenwichtskunstenarij die energie kost. En vaak vermoeiender is dan "het bedenken" zelf. Het vraagt om empathie, om timing, om tuning. Om mensenkennis en ook zelfkennis. Weten hoe je overkomt en je steeds verplaatsen in de ander.

Zelf heb ik liever erg succesvolle klanten dan middenmotertjes. Moet ik u bekennen. Mensen die het zakelijk knap doen in het leven, kunnen makkelijker kritiek verdragen. Bij de mindere goden moet je meer op je woorden passen. Daar spelen ego's een grotere rol dan bij de grote jongens. Intelligente mensen laten zich graag adviseren. Sukkels "denken" het zelf te weten maar weten het niet.

De clou is dus niet om gelijk te hebben, maar om het te krijgen. Daar schieten veel reclamemensen in de fout. Hun ego staat centraal in wat ze bedenken en maken. En ze zien de klant als sponsor van hun zucht naar applaus. Daar krijgen steeds meer adverteerders schoon genoeg van. Terecht naar mijn smaak.

Kijk, reclame is belangrijk, uiteraard. Maar het is slechts één van de factoren voor succes. De rest van de onderneming, een goed product, goed personeel, goeie winkels of dienstverlening spelen een net zo belangrijke rol. En zonder reclame kom je ook een heel eind. Ik denk wel eens: zelfoverschatting is de kwaal van deze tijd. Je ziet het overal opzwellen. Kijk Mij! Zie wie ik ben! Ik tel heus mee! Dat openbare gebral is het gevolg van het IK-Tijdperk. Mede door de reclame ontstaan. Reclamensen zijn dus dader en slachtoffer tegelijk. En dat geeft nog de meeste stress kan ik u verzekeren.

Deze column verscheen eerder in “De schrijver en de kijker" (2003)". Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website