Rupsjes

Veel reclamemensen staan inmiddels met beide beentjes op de grond. Ze werken snoeihard voor een normaal salaris. Nou ja, normaal... Het is nog altijd een 'ministersfee' die wij verdienen. Maar we maken minstens zoveel uren en... met veel meer resultaat. Dat moet ik toch even zeggen. Toch lopen er nog steeds types rond die niet de krant lezen, zoals ik dat mild zal noemen.

Ze kunnen bijv. niet van 8000 euro leven, maar willen er 10 of 15, of zelfs meer. Per maand, dat u dat effe begrijpt. Anders komen ze niet rond, dat u dat ook effe begrijpt. Want ze willen ook nog 'een beetje kunnen leven' zoals ze dat noemen, met grote consideratie voor de eigen behoeftes.

Ze snappen er helemaal niks van dat ik het rooi van die 8000 euro per maand. Het zijn 'Rupsjes Nooitgenoeg' zoals Gerrit Zalm Ad Melkert altijd placht te noemen. Dan hadden die twee onderhandeld in de ministerraad, de zaken waren duidelijk afgekaart, en dan kwam Melkert twee dagen later met weer aanvullende geldeisen voor zijn bodemloze sociale putjes. Er lopen in ons vak nog veel van die RupsjesNooitgenoeg rond.

Hoe komt dat? Dat komt - denk ik - omdat ze zelf in reclame zijn gaan geloven. Ze geloven echt dat ze gelukkig worden van een dure Lancia, een duur horloge, een duur huis en een duur diner in een sterrentent. Ze zijn slachtoffer van de illusies, van de 'hilife images' die wij bedenken om andere mensen te prikkelen in hun behoeftes. Dat is natuurlijk niet handig. Zelf wil ik bijvoorbeeld dolgraag mensen aan een peperduur horloge of peperdure auto helpen, maar geen haar op mijn hoofd die denkt: ik moet een Breitling... of ik wil een Lancia! Anders ziet de wereld niet wie ik ben!

Ik vond en vind het juist veel leuker om dader c.q. manipulator te zijn van de behoeftes van anderen, dan slachtoffer van mijn eigen gebakken lucht. Dat inzicht is niet veel reclamemensen gegeven. Ze jagen voort op het pad van de zelfbedachte imago's om bij de grote Armani-wereld te horen. Tsja, en als de economie dan wat inzakt zoals nu, of de carrière nadert zijn finale, dan zitten ze er verkreukeld bij. Moraal van het verhaal: je moet als reclameman dus vooral veel onzin bedenken, maar zelf kun je het beste door het leven gaan als een schoolmeester uit Nibbixwoud. Dan leef je gezonder, je blijft verteerbaar voor je omgeving, en je houdt nog een paar centen over ook. Genoeg is genoeg.

Deze column verscheen eerder in “De stem van Eugène" (2002)". Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website