Valkantie

Ben even in de doelgroep gezakt zoals dat heet. Bij familiehotel Van der Valk in S'Agaro in Spanje. Waar het varkenshaasje-roomsaus ook van de partij was. Evenals good-old Tong Picasso.

Veertien dagen lang ben ik ondergedompeld in een bad van onze typische Hollandse gezelligheid. Normaliter gruw ik ervan, ik heb ook niks met bijv. de Jordanese gezelligheid van Café Chris of Nol of Nelis. Aan de andere kant werkt het ook zuiverend. Eventjes zonder de geborduurde kak van Amsterdam, van de reclame, en niet te vergeten zonder mijn eigen geblaaskaak. Ik werd er behoorlijk nederig van, echt een aanbeveling voor de Cannes-aanbidders onder ons, zal ik maar zeggen. Bij Van der Valk zelf noemt men deze ervaring een valkantie(!).

Ik heb het zwembad gedeeld met vroegoude moeders van 23, oerlelijke albinokleuters, spierwitte vleesrijke oma's, en vaders in merkloze badbroeken. Op de kamer alleen RTL 4. Het hotel werd geleid door een Hollands echtpaar dat wij mochten aanspreken met Sjon en Lin. De muziek werd verzorgd door vriend Frank Sinatra. Mijn vrouw genoot zichtbaar, eerlijk waar. Zij bestelde zelfs een "bakkie" bij Lin. En ging verdacht informeel om met Sjon, die mij aan de bar toefluisterde dat hij mijn vrouw een lekker spontaan ding vond. Kortom: een heerlijke belevenis in een duidelijke propositie. Niks mis met de doelgroep zo dichtbij, eens per jaar. Toch ontdekte ik een piepklein conceptueel smetje. De shampoo op de kamer was van het merk Tucan. Maar onder dat woordje Tucan stond het woord "Paris".

Kijk, daar gaat de club dus in de fout. Verklapt men dat ze stiekem toch naar het hogere willen reiken. Door vijf letters nodeloze pretentie toe te voegen aan hun prima varkenshaasje-DNA. Tucan shampoo moet uit Nuland komen of uit Alphen.
Durf te zijn wie je werkelijk bent.

Deze column verscheen eerder in “Eug Sans Gène" (2000). Veel van de gesproken columns zijn terug te luisteren via het archief van de Business Nieuws Radio-website.